Çocukluk Düşlerimin Prensi

Al kuşağı yazgıma dokundurduğumda Ağlayan bir tebessümdüm babamın gözlerinde Yüreğine düşen çığda yazılıydı adım Kardan değil kordan Gittikçe bizi görünmez efkâra boğan Ah şimdi Boynunu bükmüş bir karanfil anıları saran Dün gibi asılı gözlerimde Tarih temmuz dese de Zemheri ısırdı güneşi alnının ortasından İçimde güz delice eserken Kalabalık bir yalnızlıktı tenimi boyayan Ah babam Çığlıklarını suskun diline batırışın Damlayan bir kırmızılık bıraktı dudağıma O gün bugündür aklayamadığım Aklımdan çıkaramadığım Yüreğimde kırık kanadıyla uçmaya çalışan güvercin Tüylerinden iliklerime Ateş saçmıştı ki hiç közlenmeyen Gün batımında şafağın kızıllığında Dur durak bilmeden alevlenen Uzaklaşınca ellerin ellerimden Umudumu bırakmıştım avuçlarında Tuttuğum güller yakmıştı parmaklarımı Mutluluğum gizlenmişti ayrılığın çadırına Ahh günler nasılda çağlayanlaşmış Baksana on üç kere On iki ayı martı yapıp Kanatlarında sana hasret büyütmüşüm Hasadı elimde tuttuğum resimlere Yağan yağmur ki gözlerinden kirpiklerime damlayan Al kuşağı beyaz tenime Taktığım o gün Gözlerin gelince aklıma Yağmur olup nehirlere karışasım gelir Çocukluğumun düş prensi Nerden bilebilirdim ki Rüyalarımdaki beyazlığın yüreğimde boynu bükük gelincik büyüteceğini