Güney Denizleri

Sessizce yürüyoruz tepenin yamacında bir akşam. Alacakaranlığın yoğunlaşan loşluğunda amcamın oğlu suskun, yanık yüzlü, dingin davranışlı, beyaz giysili bir dev sanki. Suskunluk bizim erdemimiz. Atalarımızdan biri iyice yanlız kalmış olmalı - aptalların arasında bir büyük adam ya da zavallı bir deli - bize bunca sessizliği öğretebilmek için. Amcamın oğlu konuştu bu akşam. Kendisi ile çıkıp çıkmayacağımı sordu. Torinonun uzak fenerinin yanması seçiliyor duru gecelerde tepeden. Sen ki Torinoda oturuyorsun dedi bana `.....Ama haklısın. Yaşam doğduğun yerden uzakta sürüp geçer. Yayarlanıp tadını çıkardıktan sonra benim gibi kırk yaşında döndüğünde herşeyi yepyeni bulursun. Langhe ise yitip gitmiyor` Bütün bunları bana İtalyanca söylemiyordu. Ağır konuştuğu yerel ağız şu tepenin taşları gibi kupkuru. Yirmi yılın başka dilleri ve denizleri de etkileyememiş onu. Yürüyor, yorgun köylülerde gördüğüm yoğun bakışlarıyla yokuşa doğru.