Hoşçakal...

Ayrılıklar hep canımı acıtır. Kimisi beklenmedik anda gelir sinsi bir yılan gibi onca yeşilliğin arasında farkedemezsin... Ne zaman ki canını yakar soğukluğunu hissedersin; o zaman anlarsın buna ayrılık derler..! Bazende bilirsin bitmeye yakınken herşeyi.. İşte o vakit yazması kolayken bu kelimeyi diyemezsin hoşçakal.... diyemedikçe bağlanır kurtarmaya çalışırsın can çekişen sevgini. hayatının en büyük organ bağışını yapar verirsin yüreğini... Alan insan minnet duymadan tüketir sevgini sen en kuytu köşede kabullenirsin herşeyin bittiğini... Hayatının en dayanılmaz hastane kokusu tüter burnunda Ayrılığın acısı yoklar bedenini yavaşça... ne bir çiçek odanda ne bir minnet notu yanıbaşında.. ağrılarınla son bir hışımla kalkıp yatağında bıraktığın tüm umutları pencereye yanaşıp bakarsın gözlerin dolu dolu yatağına döndüğünde zor söylemesi kolay yazması HoşçAkAL kelimesi buğulu camdaki titrek yazı...!