Parmak İzi

gittin... ve ben çekingen kaldım hayata adın kadar yasak aşkın kadar umutsuz kaldım terkedişlerin tortusu birikirken içimde karanlığa yenik düşüyor korkak yanlarım ve üstüme üstüme yürüyor yokluğun... ömrüm su gibi akıp giderken son umutlarımı da yüreğimden dökülüyorum dikiş tutmuyor artık mülteci duygularım dikmek istedikçe sana sökülüyorum her gece bir pusu kuruyor yarınlarıma ve ben o pusuda yalnızlığımla vuruluyorum... beyhude bu bekleyişler biliyorum ama yine de; militan bir casaretle direniyorum son kale de düşerken umut cephesinde baktığım aynalarda sana kırılıyorum düşen bir damla oluyorum alevlerin içine ve ben düştüğüm yerde seni bekliyorum... gittin... ve ben hasretinle paramparçayım bütün yangınlar tanıdık bütün ayrılıklar sırdaş yüreğimle bedenimi ezip geçen sonbahar içime döküyor kan kızılı bir intiharı şimdi her yanım yaralı her yanım infaz ve bu infaz tutanağında parmak izin basılı...