E y v a l l a h!

Başımı varlığına yaslayıp / Göğsünün duvarlarında yokluğunu dinlemek ne tuhaf . . . Mecâli kalmamış uykularımı kâbuslarından uyandırmak yerine Lütfuna sığınıyorum siyah incisi gecelerin Kapağı kapanmamış bakışlarımın derinlerine kadar sokulan günahları Buyur ediyorum içeri Gözlerimdeki pembe panjurları kapatıp sahipsiz bırakıyorum ecdadımı Neslim yürümeyi unutacak , Heveslerim zincirlere vurulacak elbet Zamanla . . . Kilidi kurcalanmış ama açıl(a)mamış bir çeyiz sandığı gibi dünler Bohçalar dolusu hasretler naftalinlenirken Örümcek ağlarından bir barınak yapılır tavanı göğe değen ömre Şafak yavaş yavaş veda eder bedenine Güneş loş bir sıcağın tenine soyunur tüm çıplaklığı ile Kozasından düşen yarım yamalak gerçeklerin ağına takılan rüzgâr , hedefini belirler Salyasına karışır ne var ne yoksa Ve tükürdüğü her yerde kuru bir kök filizlenir yarınlar adına Beş vakit ibadetimde ismin geçse bile / erteliyorum seni Eyvallah yüreğimin seçtiği , kısmetimin bilmediği sevgili