Önceden Sonraya

ilk kez kaçıyorum yağmurun tokatından ve ilk kez kokusuna burun büküyorum toprağın kızılca kıyamet kopuyorken içimde , yabancı rahmetler değmemeli mâbedime maviler dolusu bir hikâyenin kahve tonlarıydı tenimdeki kuraklık çatlayan dudaklarıma merhem olan rüzgar çatar kaşlarını derin çizgilerini bırakır bakışlarım yüzümün duvarına kimbilir kaç ahir zaman gelip geçecek kıyısız duraklarımdan kaç meşale yakılacak kaç köz külüyle savrulacak z/amansız belki de bırakmalıyım artık ölümün eteğine beyaz renkli ecirleri susturmalıyım vebâllerin darağacına asılı nefeslerini bereketine inandığım, baran çiselerini yağdırmalıyım senden sonraya varlığını biçmeliyim şeb’in esmer tuvaline yokluğunda bile ben ; yağmuru seninle bildim seninle sığındım tek göz odasına yoksan ; helâlim olamaz duvarlarıma ben ;harama el uzatmam göğün ıskaladığı hedef ise asla ol(a)mam sende ağlamayı bırak gökyüzü, şimdi tebessüm sırası.