R â n â

kıyıya vur(ul)duk . . . sırtımızda yosun yatağı ve kabarık dalgaların korsan saçlarını çekiyoruz üşümek nîmet dinle(n)mek feyiz rutubetli nefesler eşeler göğün harmanlı toprağını karanlığın gölgesi çizilir koyların barınağına inceden inceye sıradan fırça izleri ile boyanır denizin soluk renkli dudağı kırmızıdır bûseleri gözler alabildiğine derin bakışlar salabildiğine özgürdür yakamozsa afilli bir ışıltının koynunda inatla oynaşmakta zevk_i sefâ suçlanır rânâ’nın duruşu ise nefs_i müdâfadadır makâm_ı derya karşısında eğilen dağın dumanlı sırtı mekânı gizemde tazeler dünlerini bir kuyruklu yıldızın omuzundan düşer kirpiklerine son dilekleri neredeyse burun buruna emeller ne fazla ne eksik birbirlerinin düğümlerini çözerek alçıya alırlar kırıklarını âsûman hayâller dağıtmakta sonsuzluğun adresinde biz de alacağımız için girdik listesine keyf_i âlâ y a r ı n l a r a . . .