غزل شمارهٔ ۱۱۴

صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می آید که بوی او شفای جان هر بیمار می آید نسیم خوش مگر از باغ جلوه می دهد گل را که آواز خوش از هر سو ز خلقی زار می آید بیا در گلشن ای بی دل به بوی گل برافشان جان که از گلزار و گل امروز بوی یار می آید گل از شادی همی خندد من از غم زار می گریم که از گلشن مرا یاد از رخ دلدار می آید ز بستان هیچ در چشمم نمی آید مگر آبی که در چشمم ز یاد او دمی صدبار می آید اگر گلزار می آید کسی را خوش مرا باری نسیم کوی او خوشتر ز صد گلزار می آید مرا چه از گل و گلزار کاندر دست امیدم ز گلزار وصال یار زخم خار می آید عراقی خسته دل هردم ز سویی می خورد زخمی همه زخم بلا گویی برین افگار می آید