غزل شمارهٔ ۱۴۴

باز غم بگرفت دامانم دریغ سر برآورد از گریبانم دریغ غصه دم دم می کشم از جام غم نیست جز غصه گوارانم دریغ ابر محنت خیمه زد بر بام دل صاعقه افتاد در جانم دریغ مبتلا گشتم به درد یار خود کس نداند کرد درمانم دریغ در چنین جان کندنی کافتاده ام چاره جز مردن نمی دانم دریغ الغیاث ای دوستان رحمی کنید کز فراق یار قربانم دریغ جور دلدار و جفای روزگار می کشد هر یک دگرسانم دریغ گرچه خندم گاه گاهی همچو شمع در میان خنده گریانم دریغ صبح وصل او نشد روشن هنوز در شب تاریک هجرانم دریغ کار من ناید فراهم تا بود در هم این حال پریشانم دریغ نیست امید بهی از بخت من تا کی از دست تو درمانم دریغ لاجرم خون خور عراقی دم به دم چون نکردی هیچ فرمانم دریغ