غزل شمارهٔ ۱۸۸

ما چو قدر وصلت ای جان و جهان نشناختیم لاجرم در بوته هجران تو بگداختیم ما که از سوز دل و درد جدایی سوختیم سوز دل را مرهم از مژگان دیده ساختیم بسکه ما خون جگر خوردیم از دست غمت جان ما خون گشت و دل در موج خون انداختیم در سماع دردمندان حاضر آ یارا دمی بشنو این سازی که ما از خون دل بنواختیم عمری اندر جست و جویت دست و پایی می زدیم عمر ما افسوس بگذشت و تو را نشناختیم زان چنین ماندیم اندر ششدر هجرت که ما بر بساط راستی نرد وفا کژ باختیم چون عراقی با غمت دیدیم خوش ما همچو او از طرب فارغ شدیم و با غمت پرداختیم