غزل شمارهٔ ۲۰۰

تا کی از دست فراق تو ستم ها بینیم هیچ باشد که تو را بار دگر وابینیم دل دهیم از سر زلف تو چو بویی یابیم جان فشانیم اگر آن رخ زیبا بینیم روی خوب تو که هر دم دگران می بینند چه شود گر بگذاری تو دمی ما بینیم ما که دور از تو ز هجرانت به جان آمده ایم از فراق تو بگو چند بلاها بینیم خورد زنگار غمت آینه دل به فسوس نیست ممکن که جمال تو در آنجا بینیم گم شد آخر دل ما بر در تو آمده ایم تا بود کان دل گم کرده خود وابینیم گر بیابیم دلی بر سر کویت یابیم ور ببینیم رخی در دل بینا بینیم روی بنمای که امروز ندیدیم رخت ای بسا حسرت و اندوه که فردا بینیم روی زیبای تو ای دوست به کام دل خویش تا عراقی بنمیرد نه همانا بینیم