لمعۀ بیست و هشتم

معشوق چون خواهد که عاشق را برکشد نخست هر لباس که از هر عالمی با او همراه شده باشد از او برکشد و بدل آن خلعت صفات خودش درپوشاند پس به همه نامهای خودش بخواند و به جای خودش بنشاند اینجا باز در موقف مواقفش موقوف گرداند یا به عالمش بهر تکمیل ناقصان بازگرداند و چون به عالمش مراجعت فرماید آن رنگهای عالم که از او برکشیده بود به رنگ خود در وی پوشاند عاشق چون در کسوت خود نگرد خود را به رنگ دیگر بیند حیران بماند این چه رنگ است بدین زیبایی چه لباس است بدین یکتایی از خودبوی دیگر یابد گوید اشم منک نسیما است اعرفه بلکه همگی خود او را یابد گوید انا من اهوی و من اهوی انا در هر چه نگه کند وجوددوست بیند معلوم کند که کل شییی هالک الا وجهه چه وجه دارد چرا نشاید که هاء-وجهه- عاید شییی باشد چه هر شییی از روی صورت هالک است و از روی معنی باقی چه ازوجه معنی آن وجه ظهور حق است که ویبقی وجه ربک ای دوست چون دانستی که معنی و حقیقت اشیاء وجه اوست پس ارناالاشیاء کما هی می گوی تا عیان بینی که شعر ففی کل شیی له آیة تدل علی انه واحد قل لمن الارض و من فیها سیقولون لله سبحان الله سخن مستانه می رود معذور دار که شعر من کل معنی لطیف احتسی قدحا و کل ناطقة فی الکون تطربنی بیت مرا چو دل به خرابات می برد هر دم به گرد اهل مناجات و زهد کی گردم نیز در بحری افتاده ام که کرانش پدید نیست بیت حریفی می کنم با هفت دریا اگرچه زور یک شبنم ندارم اگر معانی این کلمات به نسبت با بعضی فهوم مکرر نماید معذور دارد که هر چند می خواهم که خود را به ساحل اندازم ساحل یافته نمی شود از هر سویی موجی ام ربوده است و در لجه ای افکنده شعر الحمد لله عنی اننی کضفدع ساکنة فی الیم ان هی فاهت ملأت فاها اوسکتت ماتت من الغم و چندان که خود را ملامت می کنم آنجا که بحر نامتناهی است موج زن شاید که شبنمی نکند قصد آشنا باز همت می گوید ناامیدی شرط راه نیست شعر اندر این بحر بی کرانه چو غوک دست و پایی بزن چه دانی بوک دل نیز در بحر امید دست و پایی می زند و با جان به لب رسیده این خطاب می کند کی بود ما ز ما جدا مانده من و تو رفته و خدا مانده ٭٭٭