İzi Kalmış Işığın Gölgede

nur gölüne begonyalar ekilirken yüzüstü doğurmuş anam beni soğuk bir sedyenin üzerinde o zamanlar baharın müjdecisiymiş yıldızlar gökkuşağının altındaki günebakanlar kadar molla mayası varmış bakışlarımda esrarlı bakarken pencereden ölüme izi kalmış ışığın gölgede sahne arkası tiyatrolarımda yaşamaya çalışırken acemice kabak tadı verdi ıssızlığım köşe başı sokağa verilirken adım yaşamaktan hiç haz etmedim ölmeyi yaşarken yaşadım iki rozet boyu yakınım her gönüle ve bir insan renginde yeleğinin cebinde bulursun yeminimi idamlık bir mahkumun ölümü gibi gamzeleri ölüme götürmüş demir parmaklığın bir vitrin camı arkasında yaşanmışlığın.