Gülbeyaz
E Esat Selışık
0
Altın Yaprak
Gülbeyaz,
Ankara’da bir gecekonduda doğdu
Yaşamının ilk gözyaşlarıyla ağlayarak.
Ankara’da 1985 yazı
Gülbeyaz
İki göz gecekondunun dördüncü kızı.
Oğlan olsun istiyordu babası
Ama nasip işte
Allah’ın yazdığı yazı!
Babası oğlan için,
Bekleyecek başka bir yazı...
Gülbeyaz,
Yokluğun emzirdiği çocuk,
Tutunmuş yaşama sıkıca
Pamuk elleri yumuk.
Gülbeyaz,
Yokluğu sofradaki eksik zeytin tanesinde,
Yanmayan sobanın soğuk yüzünde,
Babasının sevgisiz sesinde gördü;
Ablalarının eskileriyle büyüdü.
Kocaman yırtık pabuçları,
Kocaman güneş soluğu giysileri oldu.
Yaşadığı tek bolluk da
Sadece bu oldu!.
Sevdi gökyüzünü yine de
Bakarken camsız penceresinden
"Benim yüreğim de senin kadar büyük!"
Dedi içinden.
İlk yeni ayakkabılarını on beşinde aldı.
Bu yaşanmamış çocukluğundaki
En güzel andı.
Bir de yüreğinde yeni bir duygu vardı,
Galiba adı aşk’dı.
Gülbeyaz,
Sevdi ama vermediler sevdiğine,
Vermek için bir memur emeklisine.
On altısında yoruldu körpe yüreği
Çok sevdiği gökyüzüne gitmekte buldu çareyi!.
Gülbeyaz,
Şimdi gül dalında açmadan solmuş gonca
Yıkıldım, kahroldum bunu duyunca.
İki göz gecekondunun tavanında
Asılıymış narin bedeni!..
Söyleyin kim ödeyecek bu bedeli?
Gülbeyaz,
Esmer bir kaderin ay yüzlü kızı,
Gülbeyaz,
İçimde yaşayacak ince bir sızı!..
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş