Kayıp Şehrin Çocukları

ıssız ayrıntılar körüklü kapıların tokmağıydı bir rastlantı belki çarkın dişlerinde eziliş yeni yetme acılar cezalandırır ödünsüzlüğümüzü olmayanlar olmayınca açıklaması da yok hayatta hayıflanma yüzün ikonografisinden çıkan anlamlı yorumlar çarpık tebessüm manidar sözler eksilmişliği neonların gerisin geri kısıktır yakmaz gözleri düşünme insanlar aynı sinemada aynı filmi izler kader gibi değişmez açıklaması da yok hayatta dram yada komedi biri sulak diğeri kurak aslı ikisi de varolan trajedi ölüm omuz silkmek bağışlanmaz hüzün eprimiş duyguların gözenekleri geniş elenme talihsiz saçlar gibi dökülüyor göz ucundan saatler göz dağlarının zirvesinde asılı umutlar sersem sepelek sığınaklarda beklerken puslanan hayat kılıcın gölgesinde yalpa vurur sonu gelmez sömürgeler ve şevkle fışkıran kan damardan taşra derebeylerinden bu güne kalana üsteleme hadi taç yapraklı lalelere yeni bir imaj çizelim kayda değmeyen tefferuatlardan uzak kendine özgü ritmi ılık ağır aksak çaptan düşmeyiz şimdi yaslan omzuma çoğaltalım sevgiyi bizim için değil yarın doğacak çocuklara çünkü her düşen gün bizdendi eksilme zayıf kaburgalı yere yığılan atlardan değiliz yoldaşsızda şaşmayız yolumuzdan terbiye ettiğimiz tonlarca duygularımız arkamızda hüzün dolu dağ gibi ordularımız var kaybolma