Kül K E S T İ M

kül k e s t i m / ölüme ürkek bakan gözlerde gör beni dibinde en dibinde yufka bağrım kabardıkça katmerleşen acılarım var gayet memnun hayatından hali vakti yerinde küflenmedi / paslanmadı beş para etmez hüznü kazan anılarım efsaneler dar odacıklarında yaşar kalbimin üzülme deme bana sakın deme vedalar bu gece kahve değil gözlerimde beyaz saksılardan kara toprağa diktiğim güller gibi kan rengi üzülme deme bana sakın deme daha çok üzülüyorum ne zaman dokunsam ateşe daha çok üşüyor daha çok düşüyorum çıktıkça merdivenleri artık hayra yormaz olum huzurlu gördüğüm rüyaları da bir avuç fanus da daralıyor koca okyanus yüreğim eziyet mi / meziyet mi bu ey aynalar neden yüzüme solgun dalgın bakarsınız ateşin nar közünden aldım kızgın derimi ha deyince dile gelmiyor söylenmiyor da "nerden" diye sormayın bu kabir suali şahrem şahrem yarıldı bağrım ah! ... gün ışığından yoksun soldu saray menekşeleri şefkat yoksunu yıllarca dolaştım aç biilâç çıkıp ta gelse ağababası / gökten zembille inse kâr eder mi aşk izleri geçmedi sırtımda hala sararmadı boy üstüne boy salan bazen de yeşile çalan hançer çiçeklerim var benim düşünme deme bana sakın deme daha çok düşünüyorum düşündükçe çocuklar gibi titriyor dudaklarım çocuklar gibi ayaz değmeden üşüyorum… kül k e s t i m / ölümü hüzne yazan ellerde gör beni derinde çok derinde ırkı belli olmayan asırlık mumyalarım var darağacında ipler asmaz / hançerler kesmez onu benden sağlam erimedi / çürümedi yüreğimin içinde bini bir paraya değmez kırgınlıklarım ben kan kızılı güller dikiyorum geceye üzülme deme bana sakın deme güzergahını bilmediğim sıradanlıktayım dört başını istemezdim keşke bir başı mamur olabilseydi hayat üzülme deme bana sakın deme daha çok üzülüyorum oysa ki dağlar baktıkça korkardı aşkımın kar yüklü heybetinden evliya otları adından utanırdı bendeki sabır otlarının üzerinde gezinen kurtlardan şimdi dört nala hüzün kırbaçlıyorum çekilin önümden ezilmeyin ey! kumlar ülkesinde tozu dumana katıyorum "neden" diye sormayın bu kabir suali şahrem şahrem yarıldı bağrım ah! ... fırtınalı bir gecede sessiz boğuldu deniz menekşeleri huzur yoksunu yıllarca dolaştım aç biilâç çıkıp ta gelse ağababası / gökten zembille inse kâr eder mi aşk iyileşmedi ciğerlerimde hala kan irin akan öbek öbek şark çıbanlarım var benim düşünme deme bana sakın deme daha çok düşünüyorum düşündükçe ceylanlar gibi irkiliyor yüreğim ceylanlar gibi kuytularda ölüyorum… kül k e s t i m / ölüme hızla koşan ruhlarda gör beni özümde ta özümde kanayan denizlerin göz yaşları var hiç bir ceddimde yok vefasızlık bak sana dair çatlamış ellerimden filizler yeşeriyor biçare adımlarım yürüdüğüm yoldur çaresizlik üç kuruş etmez boşa harcadığım yıllarım üzülme deme bana sakın deme sıkılmıyorum utanmıyorum virane yüreğimden evet,el pençe divan kemiklerim yandı çöl yokluğunda türbegâhında bir bir eriyen mumların günahlarıdır beni uyutmayan üzülme deme bana sakın deme daha çok üzülüyorum taçsız kralın erguvan kokulu ülkesinden ayrılışı bu tüm mağlubiyetleri surların arkasında bırakarak adam akıllı olmasa da yarım yamalak yaşıyorum yaşıyorum da "da" sı var işte koşamıyorum " niçin " diye sormayın bu kabir suali şahrem şahrem yarıldı bağrım ah! ... ayak altında ezilince soldu Cezayir menekşeleri güven yoksunu yıllarca dolaştım aç biilâç çıkıp ta gelse ağababası / gökten zembille inse kâr eder mi aşk iyileşmedi gönül bahçemde hala söktükçe köklerinden biten yılanyastığı kuşkularım var benim düşünme deme bana sakın deme daha çok düşünüyorum düşündükçe yapraklar gibi savruluyor tenim yaprak gibi dökülüp gazel gibi yanıyorum... bilki.. canım iki parçadır benim yarısı kayıp olsa da yarısı senin üzgünüm gidiyorum " nereye " diye sorma bu kabir suali Kül k e s t i m seni benim kadar seven / gözlerde gör beni