Özlemek

Soğuk ve rahat bir akşamüstü Bedenimde inceden sızılar Hayranı olduğum sokaklara Süzerek bakmaktayım, hep Ama hep o caddenin aynı kolunda Üst kattaki boşluğun altında oturmak.. Derin ve çizgiden yürümekteyim Düşmemek, düşmekten daha acı ve Aynı hatıraların demleridir yolumdaki Hissiz, ince Varlığına karışmış bir yoklukta Kendimi kaybetmekteyim Ya sende fark edemediğim kadar dehşet bir oyuncu Ya da eserimin o en ince parçasında Serzenişler yatıyor Kırılmasın diye barındırmak bir kalbi Yakınlıktan çok ait hissetmek bir şeylere Suskunluğun gölgesinde susuz yaşamak Seni beklemek hafiften Bir filmin sonunu göre göre yaklaşmak o en son dakikaya ‘Kendimi kaybetmekteyim seni özlerken’ Devrik bir cümle şuan ancak bu kadar anlamlı olabilirdi Her kalkışında esintiler taşır bedenimden Ve kavisler çizerek iner ellerine Yolculuğun hat safhası Buralarda ne kadar da masum bir insanım böyle Bana da düşler gibi yazık olacak görünen Ben beni kaybetmekteyim seni özlerken Başa bir kez daha başa Bir gün telafisi ancak bu kadar lüzumsuz olabilirdi İçinde ya da şöyle yanı başında hissetmenin Doyumsuz hazzını sömürmekteyim Sabaha karşı bir miktar daha sen Plaktaki hassaslık daha ince soluyor artık ‘Uyuyakaldım’ Beni en iyi tarif eden belki tek cümle Her geçen gün, bir sonraki güne uyuyakalmak Kaçırıp ağladığın o birkaç parça kırıntının Aslında zaten sana ait olmadığını fark etmek.. Sessizce üşüyorum Ne gözlerim saati önemseyecek kadar ayık Ne de bıkmışım üşümekten Sorumsuz gecenin son sesleri Susmak bilmeyen bir inadın patilerinde sabahlamak İşte bu kez uyuyamadım.. Ben haddimi aşmaktayım seni özlerken Ama zayıf bir ressam kadar hassas Boyuyorum, çizemiyorum Bu tuval perisine bir çizik dahi atamıyorum gözlerimden Ufacık bir damlaya yeniliyor yağlı boya Ve sanatın o en uç köşesinde kocaman bir gölge Elbette sen ve bir fersah daha sen Ben, kendimi kaybetmekteyim seni severken Bencilce bir cümle ancak bu kadar hisli olabilirdi...