شمارهٔ ۳۰۸

عید است و هرسو جلوه گر شوخ دلارای دگر دارم من خونین جگر میل تماشای دگر چون عقد زلفی بنگرم پیچد دل غم پرورم ترسم که افتد در سرم بیهوده سودای دگر دارم دل صدپاره ای از غمزه خونخواره ای گردم پی نظاره ای هردم به مأوای دگر نبود به صد دام هوس بر آن غزالم دسترس بی خود ز بویش هر نفس افتم به صحرای دگر چون غنچه از چاک درون جیب و کنارم پر ز خون او در قبای نیلگون دامن کشان جای دگر تا چند ای پیمان شکن قصد من خونین کفن امروز رحمی جان من چون هست فردای دگر چشمت چو قصد خون کند ناز و جفا افزون کند مسکین فغانی چون کند یارب تمنای دگر