شمارهٔ ۴۴۶
ب بابافغانی شیرازی
0
Altın Yaprak
چنین تا کی به حسرت سوی آن گل پیرهن بینم
در آتش گردم و از دور سوی آن بدن بینم
گلش نشکفته می لرزید جانم چون بود اکنون
که مست و پیرهن چاکش به گلگشت چمن بینم
چه بر جانم رود چون بگذرد با تای پیراهن
به هرباری که چاک دامن آن سیم تن بینم
چو وقت آید که بینم یک نظر آن شکل آشفته
برد آیینه پیش روی و نگذارد که من بینم
فغانی چون نیفتد آتشم در جان بی طاقت
که آن بد مست را چون فتنه در هر انجمن بینم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş