شمارهٔ ۴۶۶

منم و دو چشم روشن به رخ تو باز کردن ز نعیم هر دو عالم در دل فراز کردن قدمی به هستی خود زدنست قصه کوته به خیال کعبه تا کی ره خود دراز کردن چو تو صبح و شام خوانی به حریم وصل ما را چه ضرورتست ازین در سفر حجاز کردن تو گلی و من ز بویت چو نسیم صبحگاهی به چه رو توانم ای گل ز تو احتراز کردن قدمی به دیده ام نه که بود نشان دولت به سر نیازمندان گذری به ناز کردن چه عنایتست یا رب ز پی هزار غمزه گرهی ز طاق ابرو به کرشمه باز کردن چو زر از خیال لعلت منم و دلی پر آتش نفسی به زرد رویی زدن و گداز کردن به نعیم هر دو عالم نکند به دل فغانی نظری به نازنینی ز سر نیاز کردن