شمارهٔ ۴۸۹

چشم گریانم که می گردد ز شوقت خون در او جا ندارد جز خیال آن لب میگون در او غنچه سیراب از باران اشکم در چمن چشمه خونست و غلتان لؤلؤ مکنون در او آنچه روی عالم افروز است هرسو جلوه گر کز لطافت مانده حیران دیده گردون در او چیست دانی چشمه میم دهانت در سخن نقطه موهوم و چندین نکته موزون در او محمل لیلی به صد زیب و صفا آراست عشق لیکن از تنگی نگنجد مستی مجنون در او حیرتی دارم ز دل با آنکه صد جا داغ شد داغ دیگر از کجا هردم شود افزون در او جا ندارد جان درون دل ز بسیاری درد هر نفس دردی دگر می آید از بیرون در او گلشن کویت که بزم عیش و جای خرمی ست تا به کی باشد فغانی با دلی پرخون در او