شمارهٔ ۵

تازگیی که شد ز می آن رخ همچو لاله را تازه کند به یک نفس داغ هزارساله را کشته دیرساله را زنده کند به جرعه ای چاشنیی که می دهد می ز لبت پیاله را پیش تو سرو و لاله را جلوه نازکی رسد خیز و به عشوه حلقه کن بر گل تر کلاله را هر قدمی که می نهی روز شکار بر زمین سرمه ناز می کشد گرد رهت غزاله را تا ز خط بنفشه گون فتنه انجمن شدی ماه دوهفته گرد رخ دایره بست هاله را بس که چو ابر در چمن شب همه شب گریستم بر گل و سبزه صبحدم جلوه گریست ژاله را خون هزار بی زبان در دل و دیده شد گره غنچه بدین شکفتگی گو مگشا رساله را مرغ چمن به عشوه دل کرده به خون خود سجل گل به کرشمه نهان شسته عیان قباله را بر شکنی چو بنگری سوز فغانی حزین آه اگر امتحان کند در پیت آه و ناله را