شمارهٔ ۲۰۷ - مخترع
ا امیرعلیشیر نوایی
0
Altın Yaprak
لب لعلت که گویم جان پاکش
به خنده جان پاکان شد هلاکش
دلم چون غنچه زان شد غرقه در خون
که کردی از جفا هر سوی چاکش
دل ار چه ذوقناک از وصل شد لیک
ز بیم هجر هستم هولناکش
هر آنکس را که سوزد شعله هجر
ز تاب آتش دوزخ چه باکش
برهنه زان نهد بر خاک ره پا
که جان پاکبازان گشته خاکش
چو در باغ مغان عریانم از می
چو آدم ستر سازم برگ تاکش
کشد یک سو جنون یک جانبم عشق
چو فانی مانده ام اندر کشاکش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş