شمارهٔ ۱۷۴

ما ز مادر داغ بر دل خاک بر سر زاده ایم همچو طفل غنچه در دامان نشتر زاده ایم نام ما مردود عالم روزی ما خون دل ما و غم گویا به یک طالع ز مادر زاده ایم شسته ایم از دل به خون عافیت نقش مراد ما همان دم کاندرین نه طاق شش در زاده ایم اشک یعقوبیم و از خون جگر جوشیده ایم آه مجنونیم و از دریای آذر زاده ایم از سراب تلخکامی تشنه لب خواهیم مرد ما که همچون موج در دامان کوثر زاده ایم در گلستانی که هر خارش پیمبر زاده ست میوه هیچیم ما وز نخل بی بر زاده ایم شعله شوقیم و از دلهای خونین سر زده غیر پندارد فصیحی ما ز اخگر زاده ایم