شمارهٔ ۱۸۲
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
در مزاج درد خود ذوق مداوا سوختیم
نسخه اعجاز در دست مسیحا سوختیم
باد دامان تب امشب آتش ما تیز کرد
کز تف مژگان متاع هفت دریا سوختیم
مشرب پروانه ما را از گرانجانی رهاند
هر کجا دیدیم شمعی بی محابا سوختیم
هر کف خاکستر ما چشمه نظاره ایست
عشق در کارست اگر ما در تماشا سوختیم
شعله ما را پر پروانه ای پرسش نکرد
گرچه عمری بر مزار گبر و ترسا سوختیم
شمع سان در شعله پیچیدیم جان کایمن شویم
لیک در گام نخست از غیرت پا سوختیم
عصمت عزلت فصیحی نام خود گم کردنست
سالها از شرم خامیهای عنقا سوختیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş