شمارهٔ ۳۶ - در عذر خواهی

نتیجه خلف دهر میرزا قاسم زهی به ذات تو زیبنده نغز کرداری در آن دیار که خلقت صلای مرهم زد به خون طپد دل رنجش ز زخم پیکاری شراب ناب وفا جوشد از دلت به مثل به دست قهرش اگر ز امتحان بیفشاری همان شراب کز آن آسمان کینه فروش به مهربانی سازد بدل ستمگاری مهین برادر خلق خوش ست خوی تو لیک مراست خویی فرزند خاطرآزاری شنیدم آینه ات را به دست زنگ سپرد زبان هرزه دارایم به هرزه گفتاری محبت من و تو خانه زاد یک صد فند نه هر صدف صدف لجه وفاداری روا مدار که این آبدار گوهرها شکسته گردد ز آسیب سنگ قهاری قسم به قاسم ارزاق و رازق دادار که ختم گشته بر او رازقی و داداری به عزت تو که در بارگاه رد و قبول عزیز مصر وفا گشته از نکوکاری به عقل لاشه مزاجم که در عروج ونزول بالی جهل فتد با همه سبکباری که هر چه رفت مرا بر زبان ز جوش درون تو آش چو حرف طلب ناشنیده انگاری میانه من وتو خود برادری ازلی ست خلاف حکم ازل گر کنی تو مختاری به غایتی ست میان و من و تو یکرنگی که هم تو خود گنه آمرز وهم گنهکاری من از خجالت موج سراب عذر شدم تو ابر لطفی وقت است اگر همی باری هزار جرم به یک عفوت ار کرم سنجد هنوز کفه عفوت کند گرانباری تراست دوست به حدی که از هزار فزونست که از هزار یکی را تو دوست بشماری ولی به کعبه انصاف می دهم قسمت که در خلوص عقیدت یکی چو من داری همیشه تا که بود رسم عذر بعد گناه به کام خلق تو بادا جهان غفاری