شمارهٔ ۶۹
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
سر آشفته بختم تا به کی بر خویشتن خندد
چو غنچه کاش این سر در گریبان کفن خندد
تو گر صیاد خونریزی من آن صید گرفتارم
که چون بسمل شوم هر قطره خونم به من خندد
چو از مهر و وفایت قصه آغازم زبان گرید
چو از صبر و شکیب خویشتن لافم سخن خندد
ذخیره ست آسمان را خنده های خرمی بر لب
که تا روزی به کام خویشتن در مرگ من خندد
چه ابر تیره بختم من فصیحی کاندرین گلشن
چو من خندم چمن گرید چو من گریم چمن خندد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş