شمارهٔ ۷۹

خطت هر دم جهانی از تجلی رایگان گیرد به هر سو بگذرد ملکی ز حسن جاودان گیرد شکنج دام ز آن سان دلفریب صید شد کز غم فروریزد پر وبالش چو نام آشیان گیرد سجود عشق برخود فرض کردم تا جبین دارم بود روزی ازین آتش مرا دودی به جان گیرد سر شمع ست دولتمند و من پروانه اویم که از فیضش مرا هم شعله شامی در میان گیرد دلت نازک ترست از رشته پیمان تو ترسم که ناگه بی سبب نازک دلت از دوستان گیرد مکن چون خنده تکیه بر لب گل کاندرین گلشن نسیم نوبهاران فیض از باد خزان گیرد فصیحی از جگر ناخواست امشب ناله ای سر زد به بی ظرفی مبادا عشق ما را بر زبان گیرد