شمارهٔ ۷ - توصیف غار جمشیدی

تعالی الله نه غارست این جهانیست زمین او ز رفعت آسمانیست عقاب آسمان را گر تواند که اینجا پر زند خوش آشیانیست به هر برجی در آن از روح قدسی خجسته کوکبی صاحب قرانیست ز خدام در این آستانست اگر آن آسمان را پاسبانیست ز انوار تجلی در فضایش ببینی هر کجا راز نهانیست تو گویی گوهر خورشید و مه را به هر سنگ اندر او فرخنده کانیست معاذالله تو و مدحش فصیحی گرفتم آن که هر مویت زبانیست به جمعی اندر آن مجلس گرفتم که از اخلاص هر موشان جهانیست همه صحرانشین و شهرزاد ند وفا را طبع ایشان ترجمانیست لقب جمشیدی و جمشید فطرت بنامیزد چه فرخ دودمانیست چو دیگ قدرشان در جوش آید فلک آنجا کلوخ دیگدانیست خداشان دایما فرخنده داراد ازین فرخنده منزل تا نشانیست