شمارهٔ ۹

جنونی کو که سرگردان کنم در دیده طوفان را ز برق کبریای اشک سوزم طور مژگان را گرفتم سرمه از خاک ره نازی که می بینم عیان در گردن بیداد او خون شهیدان را پرستار سر زلفی شدم وز شرم می سوزم که نشتر زار کردم از حسد رگهای ایمان را پریشانی مرا افزاید از جمعیت خاطر چو از شیرازه بند شانه آن زلف پریشان را به هم دیری ست تا کردند دیر و کعبه صلح کل ندانم چیست باعث کینه گبر و مسلمان را بخیلی نیست آیین محبت لیکن از غیرت درون جان کنم از سینه پنهان داغ حرمان را نمی دانم فصیحی چون به هوش خویش باز آید کسی کز دست حسن آراست آن صف های مژگان را