شمارهٔ ۱۲۱

پا به گل سرو شد ز رفتارش لال طوطی به پیش گفتارش کشته تیغ او شود زنده گر زند خنجری دگر بارش نقد جان را به بوسه سودا کن گرم امروز گشته بازارش به جفای تو کرده خود دل زار مکن از ترک جور آزارش دل بیمار من چه غم دارد لب لعل تو شد پرستارش نقد جانی که دارد از جانان می سپارم به روز دیدارش یا کشد یا ز لطف بخشاید بنده وار آمدم به زنهارش گشت آزاد از غم ایام ای خوش آن کس که شد گرفتارش هیچ از حال او خبرداری بنده ای را که کردی انکارش خط دمید از رخش تماشا کن سبزه تر به طرف گلزارش آن که هیچم نمی خرد خاقان از دل و جان شدم خریدارش