شمارهٔ ۱۲۴
ف فتحعلیشاه
0
Altın Yaprak
دلم افتاده در قیدی که لاقید است صیادش
نه خواهد کشتن از جور و نه خواهد کرد آزادش
نورزد با وفادارا به جز جور آن پری پیکر
تو گویی جز وفاکاری نداده یاد استادش
ندیدم در جهان از گلرخان غیر از ستم یا رب
به خشت غم بنا کردند این ویرانه بنیادش
ز بعد مردنم بر خاک من آرد گذر آن مه
به سیر گلستان گردد روان چون سرو آزادش
بیا بر منظر شیرین و ای خسرو تماشا کن
روان از بیستون چون سیل هر دم خون فرهادش
کشد هر لحظه ای خاقان مسکین را
خداوندا تو بستان زآن بت بی دادگر دادش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş