شمارهٔ ۱۲۶

تو را آرد به بالین بعد مرگ من خدای من تا کند لعل جان بخشت مسیحاوش دوای من به محنت کشته ای را می رسد بر سر تماشا کن به خنجر می دهد مژگان خدنگی خون بهای من بیا در گلشن و اعجاز عشق و عاشقی بشنو با فغان آورد شوریده بلبل را نوای من ز خود بیگانه گشت و عالمی دشمن به او بنگر به هر کس آشنا شد آن بت ناآشنای من به مرغان شب آهنگم شب هجران تو همدم به گوشت می رسد هر نیم شب ای مه صدای من بکش دست تو می نازم که من هم کشتنی هستم همین بود ای بت پیمان شکن هم مدعای من یکی زآن جمله خاقان است در خیل غلامانت به درگاهت نشسته پادشاهان پادشای من