شمارهٔ ۱۴۷

تازه افتاده به سر باز مرا سودایی گشته روزم سیه از دست دل شیدایی همچو بلبل به چمن بر سر هر گل نالان ای دل از دست تو تا چند کشم رسوایی بی تو دیدم همه خوبان و نظر پوشیدم انس نتوان به کسی کرد مگر تنهایی باغبان بیشتر از من به تو حیران شده است سرو در باغ ندیده است به این رعنایی حیرتم من که چه جنسی ز چه خلقت شده ای آدمی زاده ملک نیست به این زیبایی قاصدا نامه بده تا بدهم جان به عوض هدهد شهر سبایی ز کجا می آیی خاکروبی درت را ندهم گر بدهند شوکت بهمنی و مملکت دارایی از نگاهی دل عالم همه غارت کردی ترک از چشم تو آموخت مگر یغمایی بگذر از کشتن خاقان که تو را عار آید دست در خون چنین صید ضعیف آلایی