شمارهٔ ۱۸

چشم مستت دور می گردد دل دیوانه را باز ساقی می کند لبریز این پیمانه را خوش پسند خوب رویان شد دل ما ای عجب پادشاهان خانه می سازند این ویرانه را می برد هر سو دوان و می کشد هر سو کشان بسته در زنجیر زلفش این دل دیوانه را تا به صبح روز محشر برندارد سر ز خواب هر که از من بشنود امروز این افسانه را انتظار مقدمت دارم بنه بر دیده پای خانه خالی کرده ام هم خویش و هم بیگانه را چاره دیوانه زنجیر است و آن زنجیر زلف می کند دیوانه تر هر دم دل دیوانه را گر نسوزانی تو خاقان را جفایی کرده ای سوختن زیبنده شد روز ازل پروانه را