شمارهٔ ۱۸۴

دیده تا کیوان خرام مشتری گشت از آن هندوی بام مشتری می زند خورشید در بام فلک نوبت خوبی به نام مشتری ای صبا از من سکندر را بگو آب حیوان شد به جام مشتری زهره می رصد از این شادی به چرخ چرخ می گردد به کام مشتری همچو غنچه از نسیم صبحدم بشکفد دل از پیام مشتری گر بنوشد باده غیر از بزم تو تا ابد بادا حرام مشتری می رود دل از پیش هر سو ببین صید وحشی گشته رام مشتری ماند سرو بوستان ای دوستان پای در گل از خرام مشتری تلخ کامان را به کام از لطف بین شهد می ریزد کلام مشتری هر کسی پابست در دام کسی ست گردن خاقان و دام مشتری در دل عشاق و در دام بتان شد قیامت از قیام مشتری