شمارهٔ ۲۰۳

مرا در سر هوای دیگرستی کجا سودای تاج و افسرستی اگر خورشید بر چرخ برین است تو را منظر از آن بالاترستی لبش را شیره جان می توان گفت که از شهد و شکر شیرین ترستی به مهرش سال ها پرورده ام من غمش در سینه یکتا گوهرستی اگر خواهی که خونم را بریزی حلالت همچو شیر مادرستی برو ساقی نمی خواهم ز هجرش مرا از خون دل پرساغرستی به وادی غمش گم گشتگانند مرا بر کوی او دل رهبرستی دلم در پنجه عشقت اسیر است مسلمانی به دست کافرستی ز تیر غمزه اش صد چاک شد دل هنوزش دست کین بر خنجرستی ز بی دادت جهانی در فغان است تو را سنگ است یا دل در برستی کسی کاو گشت خاقان بنده او کمینه چاکرش اسکندرستی