شمارهٔ ۳۸

این نه حسنی ست که گویند که حد بشر است شرح حسنت نتوان کرد غزل مختصر است از زلیخا بستان جان و بده یوسف گیر این همه گریه یعقوب برای پسر است سخن تلخ تو هم لذت دیگر دارد شهد می ریزد از آن لعل که پیشت شکر است آن که شد از ستمش کشور دل ها ویران پادشاهی ست که از مملکتش بی خبر است به مثل گر به جهان دیده صاحب نظری با وجود تو به غلمان نگرد بی بصر است بعد مرگ ار گذری بر سر خاکم گویم خاک پایی که ز راه تو بود تاج سر است بی وفایی تو امروز و وفاداری من داستانی ست که در هر دو جهان مشتهر است دیگران را بنگر جور مکن مهر بورز آن که پار پری بود کنون جانور است تا به کی تیغ کشی بر سپرانداختگان ای که شمشیر تو را سینه خاقان سپر است