شمارهٔ ۴۵

ز من رمیده و از یار نیز در کار است عجب دلی که از او جان و جسم بیزار است نه همدمی نه رفیقی نه مونسی نه کسی شب فراق توام یار چشم خونبار است حرام بی تو مرا سیر گلستان باشد جهان به پیش جهان بین من همه خار است دلت مباد ز جور سپهر آزرده بپرس حال دلی را که سخت بیمار است من آن نیم که ز دل قید مهر بردارم بدام زلف تو گر عالمی گرفتار است ز کفر زلف تو تنها نه من شدم کافر چه سبحه ها که ز عشقت بدل به زنار است دلم ز لعل لبت بوسه ای تمنا کرد ز چشم مست تو ترسد که سخت عیار است من آن دلی که به صد یوسفش نمی دادم عزیز من ز جفای تو روز و شب خوار است بپرس یک نفسی حال زار خاقان را به خواب چشم تو و چشم من گهربار است