شمارهٔ ۱۳۹

چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است در سر کوی تو همچون قطره در دریا گم است از که حیرانم که پرسد کس سراغ خویش را در سر کویی که هر کس می شود پیدا گم است ای که فردای قیامت وعده کردی وصل خویش روزگار عاشقان را در میان فردا گم است حسرت قدش نگنجد در بغل خمیازه را آنکه در یک جلوه اش عالم ز سر تا پا گم است پای رغبت از سر کوی فنا بیرون منه عاقبت سر رشته اینجا می کشد اینجا گم است دولت بیدار خواهی چشم شب بیدار دار روزهای نیکبختی در دل شب ها گم است نیست پنهان بر کسی این حرف گویم آشکار آنکه تنها نیست ازوی هیچ کس تنها گم است مردمان را نیست تاب دیدن نامردمان عشق را در زیر دامن دامن صحرا گم است ما نمی دانیم قدر و قیمت فیاض را همچو یوسف او زاخوان در میان ما گم است