شمارهٔ ۱۵۵
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
جسم خاکی گر بمیرد آتش جان زنده است
گرد میدان گر نباشد مرد میدان زنده است
بهر خامی ها جفای روزگاران کیمیاست
آتش افسردگان دایم به دامان زنده است
گر ننالد کس چه فرق از زندگی تا مردگی
گر نه بلبل کس چه داند در گلستان زنده است
عشق باقی شد که فانی در بقای حسن شد
هر که یوسف دید داند پیر کنعان زنده است
اشک جان می کاهد اما عمر افزون می کند
تا ابد از نسبت لعلش بدخشان زنده است
با بزرگی شیوة کوچک دلی ها پیشه کن
تا ابد زین شیوه ها نام بزرگان زنده است
آرزوی طوف مشهد مرده را جان می دهد
تا ابد فیاض بر یاد خراسان زنده است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş