شمارهٔ ۱۶۹

تا صبا طرف نقاب از روی رخشانی شکست از خجالت هر طرف رنگ گلستانی شکست تاری از زلف کجش زنار یک عالم دلست از شکست هر سو مو کافرستانی شکست خاطرم بر هر چه می آید جراحت می شود تا کجا سنگ جفایی شیشة جانی شکست عهد با زنار زلفی بسته ام کز موج کفر هر طرف در جلوه آمد فوج ایمانی شکست خون من یارب چه خاصیت دهد کز هر طرف بر میان هر کس به قتلم طرف دامانی شکست دل به محرومی نهادم این کشاکش تا به کی من همان گیرم که عهدی بست و پیمانی شکست بوسه ای کردم هوس چین بر لب خندان فکند بشکند تا خاطر ما شکرستانی شکست پر ز حسرت ریزه شد دامن به جای لخت دل بسکه در دل حسرتم از لعل خندانی شکست بی تو خون دیده بود و لخت دل فیاض را گر دم آبی گرفت و گر لب نانی شکست