شمارهٔ ۲۱۳

یک نفس خود را ز غم آزاد می باید گرفت صرفه ای از عمر بی بنیاد می باید گرفت حلقة فتراک را در گوش می باید کشید سرمه از گرد ره صیاد می باید گرفت ذوق خندیدن گرت انگشت بر لب می زند خویشتن را همچو گل بر باد می باید گرفت در محبت با دلی از شیشه نازک تر که هست جان آهن سینة فولاد می باید گرفت پای تدبیر محبت می رسد آخر به سنگ غیرتی از تیشة فرهاد می باید گرفت در فن جانبازی عشاق هم تعلیم هاست سر خط این مشق از استاد می باید گرفت دلبری را شیوه ها جز حسن مادرزاد هست شمه ای گفتم دگرها یاد می باید گرفت ساغر پر تا خط بغداد بر لب بی غمی است پادشه را خطة بغداد می باید گرفت ترا چو خط طرف روی لاله رنگ گرفت ز رشک آینة آفتاب زنگ گرفت شکست قیمت لعل آن لب و به خنده شکست گرفت ملک دل آن غمزه و به جنگ گرفت به شکوه گرم زبان آوری شدم افسوس که آن دهن سر راهم گرفت و تنگ گرفت به دوستی تو گر شهره ام عجب نبود مرا که گوهر اشک از رخ تو رنگ گرفت چه اعتراض دلش سخت اگر بود فیاض نکرده است ز سختی کسی به سنگ گرفت