شمارهٔ ۲۳۸

بنای توبه ز ابر بهار در خلل است می دوآتشه عمر دوباره را بدل است ز شام تا دم صبح است وقت می خوردن میان روز بط می خروس بی محل است کجاست ساغر می تا مرا کند بلبل برای مرغ چمن گل سفینه ی غزل است به سوی دیر و حرم خضر گو دلیل مباش مرا که همچو کمان این دو خانه در بغل است ز نفس خود مشو ایمن که اعتمادی نیست به خانه زادی آن توسنی که بدعمل است کرم ز غیرت هم می کنند اهل جهان که رعشه سلسله جنبان پنجه های شل است کدام راز که از دل نمی شود معلوم کتابخانه ی صاحبدلان چو گل بغل است چو احتیاج عصا شد مشو ز خود غافل ستون بنای کهن را علامت خلل است به اقتضای قضا کار خویش را بگذار که سعی بیهده پاپوش می درد مثل است سلیم پیش اجل برد شکوه ی هجران خبر نداشت که او خود مصاحب اجل است