شمارهٔ ۲۶۳

حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد همیشه خنجر او حرف خونم بر زبان دارد به ابرویش نهادم دل ولی از بیم می لرزم چو آن مرغی که بر شاخ بلندی آشیان دارد فریب خط مخور از فتنة چشمش مشو ایمن هنوز ابروی او ناجسته تیری در کمان دارد به خونم می کشد طفلی که می ریزد سرشکم را نهان گر کشته گردم اشک از خونم نشان دارد چه ها بر سر نمی آید مرا از نقش بالینم خوشا آن سر که نقش تکیه ای بر آستان دارد تب از نادیدن روی تو می افزایدم هر دم مگر پرهیز بیمار محبت را زیان دارد ز آشوب دو چشم مست او ایمن مشو فیاض نگاه او نشان فتنة آخر زمان دارد