شمارهٔ ۲۸۲

امشب که از نم مژه آبم نمی برد در دل خیال کیست که خوابم نمی برد عمری است پای در گلم از گریه چون کنم این سیل تند خانه خرابم نمی برد از ضعف نیست قوت از خویش رفتنم وامانده ام چنان که شرابم نمی برد راضی شدم به صلح ولی شهد آشتی از کام تلخی شکرابم نمی برد وز نالة شبانه جگر سوختم چه سود کان مست ره به بوی کبابم نمی برد لطفم خراب کرده به نوعی که تا ابد از جا فریب ناز و عتابم نمی برد خضرم که می شود که درین وادی خطر همراهی درنگ و شتابم نمی برد آشفتة علاقة دستارم آن چنان کز ره فریب طرف نقابم نمی برد فیاض همدمان ز بس از من رمیده اند در آب اگر دهند گم آبم نمی برد