شمارهٔ ۲۸۳

کس جان ز زخم خنجر مژگان نمی برد تا زهر چشم یار به درمان نمی برد شب نیست کز چکیدة مژگانم آسمان از دامنم ستاره به دامان نمی برد جز خضر خط یار که سیراب لعل اوست یک تشنه ره به چشمة حیوان نمی برد کو بخت آنکه گوشة دامن کند شکار دستی که ره به سوی گریبان نمی برد گل بیقرار نالة پرواز بسته ایست داغم که کس قفس به گلستان نمی برد چون داد دل ز جلوة دیوانگی دهد مجنون من که ره به بیابان نمی برد تا صبح خاطر سر زلفش مشوش است یک شب مرا که خواب پریشان نمی برد من چون کنم که بر سر بازار وصل دوست کس دین نمی ستاند و ایمان نمی برد در هر دم است صد خطرم در کمین دین ایمان زاهدست که شیطان نمی برد داند زبان مور سلیمان من ولی این مور ره به بزم سلیمان نمی برد فیاض التفات عزیزان چه شد که هم یک جذبه از قمم به صفاهان نمی برد