شمارهٔ ۲۸۷

لعل لبت ز خون گهر آب میخورد از چشمه سار شیر شکر آب میخورد گل های اشک بر سر کوی هوس مریز کاین گلستان ز خون جگر آب میخورد تا اوج عرش جلوة بی بالیم رساست پروازم از شکستن پر آب میخورد آسیب تشنگی نبود در دیار عشق از برق تیشه کوه و کمر آب میخورد سرو تو سایه پرور ابر بهار نیست این نخل طور جای دگر آب میخورد نخلی که تخته پارة کشتی ما ازوست در بیشه ریشه اش ز خطر آب میخورد در دست یک بهاست کم و بیش عشق را اخگر ز جویبار شرر آب میخورد در کوچه ای که چشم دو عالم نظارگی ست چشمم ز گرد راهگذر آب میخورد فیاض شکر جوهرم این بس که تا ابد تیغم ز چشمه سار هنر آب میخورد