شمارهٔ ۲۸۶

لعلت که باغ خنده ازو آب می خورد خون هزار گوهر سیراب می خورد رشک لب تو خون جگر می کند به کام شیری که طفل غنچه ز مهتاب می خورد در پیچشم ز موی میانی که چون نگاه اندیشه از تصور آن تاب می خورد با یاد ابروش به مصلای طاعتم موج سرشک بر خم محراب می خورد در بستر خشن منشان راحتش کجاست پهلو که زخم بستر سنجاب می خورد تا بر غبار خاطرم افتاده راه اشک در دشت سبزه ام گل سیلاب می خورد ناگشته پاک خرمن عمرم پریده است این سبزه آب چشمة سیماب می خورد سرچشمه ایست آبلة پای جستجوی کز وی هزار تشنه جگر آب می خورد فیاض با تو در غم تبریز یکدل است اشکم که خون ز حسرت سرخاب می خورد