شمارهٔ ۲۹۸

به آن رخ جلوة خور می توان کرد به آن لب کار شکر می توان کرد گلستان گر ز رویت برفروزد چراغ از رنگ گل بر می توان کرد فریب بوسه زان لب می توان خورد خیال آب کوثر می توان کرد توان گر یک گره زان زلف برداشت دو عالم را معطر می توان کرد لبت قند مکرر می توان گفت سخن را زان مکرر می توان کرد چو جوهر غوطه در خون می توان زد شنا در آب خنجر می توان کرد به کوی عشق رخسارم گواهست که اینجا خاک را زر می توان کرد قیامت گر شب وصل تو باشد ز هجران شکوه ای سر می توان کرد غرض گر قتل فیاض است هجران چه حاجت فکر دیگر می توان کرد